Skip to content

De man die (net niet) met kommetjes gooide

27/07/2014

Ik had me het restaurant van het nieuwe stadion van AA Gent anders voorgesteld. Strakker in het glas, en met de helblauw-witte esthetiek van sportschoenen die de rest van de Ghelamco Arena zo sterk kleurt.

Maar dit lijkt eerder op een Lunch Garden uit de vroege jaren negentig. Alles baadt in hetzelfde vuile, net niet crèmekleurige wit: het licht, de muren, het plastic waarmee de kassatoog is afgewerkt, de dienblaadjes. En nergens ramen. Ik schuif aan, met mijn menu op de metalen rails aan de kassa.

De man voor me staat, strak in een mooi lichtgrijs pak, te koken van woede. Hij staart met de ogen wijd opengesperd naar een deur ergens achter de kassa’s. Op zijn dienblad trillen de witte gaarkeukenkommetjes mee. Tientallen zijn het er, een rij of vier hoog gestapeld. De man kan zich amper beheersen. Het is me niet duidelijk of hij gegooid heeft met de kommetjes – het kan, maar ik weet het niet meer zeker.

Wij zijn hier alleen. Wij met ons tweeën, aan de kassa van het grote ninetiesrestaurant van AA Gent. Ik en een razende man.

Dat ik hem tot bedaren moet brengen, is de logica zelve. Ik stap op hem af en pak hem bij de arm. De kommetjes op zijn dienblad trillen nog steeds. Dit zou verkeerd kunnen aflopen, maar ik voel me verbazend zelfzeker.

Nu staan we aan de deur achter de kassa’s, die (dat neem ik toch aan) leidt naar de keuken. De deur is afgewerkt met hetzelfde vuilwitte plastic dat je hier overal ziet en een klein, rechthoekig raampje in het midden. Gezien de staat van totale woede waarin hij daarnet nog verkeerde, verbaast het me hoeveel rust de man naast me nu uitstraalt. Hij boezemt zelfs vertrouwen in, met dat grijze pak en die minzame glimlach. Die tientallen kommetjes op zijn dienblad rinkelen niet meer.

Nu kunnen we met elkaar praten, daar aan de vuilwitte muur aan de deur naar de keuken van het AA Gent-restaurant. De veertiger in het strakke pak met zijn dienblad vol kommetjes, en ik.

“Ik heb deze les geleerd op Tomorrowland”, vertelt hij me, en ik weet dat hij het heeft over zijn perfect getimede woede-uitbarsting van daarnet. “It helps me to cope with the complexities of everyday life.” Ik begrijp niet goed waarom hij die laatste zin per se in het Engels wil zeggen. Misschien om wat gewicht te geven aan een nogal banale levensles.

Samen met een vrouw die erbij is komen staan (een personeelslid van het restaurant dat eindelijk een kijkje is komen nemen?) blijven we op hem wachten, nog lang nadat hij door de deur naar binnen is gestapt. Het is geen keuken maar een magazijn, zo blijkt wanneer we ons geduld verliezen en zelf een kijkje gaan nemen. Een klein magazijntje waar amper licht binnenvalt, en waarvan de muren zijn afgewerkt met ruwe, houten planken. Er is niemand.

 

De beste dromen zijn de dromen die je in de late voormiddag krijgt, op die momenten van totale leegte waarop je best al zou kunnen opstaan, maar besluit om nog een uurtje door te slapen. Dan krijg je dromen met sterke beelden die je je nadien makkelijk herinnert. Dit is er zo eentje, vermoedelijk gevoed door gesprekken over de seizoensstart van AA Gent gisterenavond, en algemene indrukken van het restaurant van het bedrijf waar ik werk.
Ik begrijp overigens niet waarom deze man zijn les per se op Tomorrowland moest leren; het had evengoed Rock Werchter kunnen zijn, of Graspop, of een wedstrijd van AA Gent (al raad ik dat laatste misschien toch niet aan aan mensen met anger management issues).

Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: