Skip to content

Uw stok achter de deur

23/03/2014

Juli 2013: ik stuur onderstaande tekst naar de redactie van Tirade.

Ik ben de ideale buurman. Geen vrouw, geen kinderen, geen luide hobby’s, nooit last mee. Ik vraag u binnen voor het wielrennen en als u wél kinderen heeft, pas ik er met plezier een dagje op terwijl u de stad in trekt.

Al erger ik me zo mateloos aan de zakkenkloppers die dit land besturen. Aan DE PROFITEURS EN AAN DE PARASIETEN VAN DE SOCIALE HANGMAT. MAAR HET GEEFT NIET.

Excuseer me, het geeft niet. IIk mag me er niet in opwinden, weet u. Is niet gezond. Te hoge bloeddruk, permanent verkrampte buikspieren. En melkzuur zweten – u wil vooral niet weten hoezeer dat stinkt.

Dus trek ik me nu van tijd tot tijd terug in mijn schuur, achteraan in de tuin, waar ik me gewijd heb aan de houtbewerking. “Geef me het hardste stuk hout dat u heeft,” heb ik gevraagd in de doe-het-zelfzaak, “en geef me daar maar meteen het grootst mogelijke formaat van.”

En dan ben ik beginnen werken – want dat kan IK wel, wérken. Mijn hele leven HEB IK VIJFENTWINTIG UUR PER DAG MIJN KLOTEN AFGEDRAAID VOOR DE BLOEDZUIGERS VAN HET GROOTKAPITAAL. Excuseer me, opnieuw, ik mag echt niet zo hard roepen. Zeker niet waar de kinderen van de buren bij zijn. Ik bedoel uiteraard, genuanceerd, dat het ondanks mijn bescheiden komaf best goed zit met mijn werkethiek.

Na weken van hard werken, ben ik erin geslaagd om een langwerpige cilinder te hakken uit het massieve stuk hout in mijn schuur. Ik heb die stabiel rechtop gezet, en de top tot een scherpe punt geslepen. Kijk, zo doe ik dat: stevig en betrouwbaar. Vakwerk.

Net zoals het hek rond de tuin, trouwens. Begrijpt u dat ik wil beschermen wat ik nog heb? Het huis, de beide auto’s – ik ben verzot op Duitse luxewagens, die heb ik nodig voor m’n werk – de hond? Ze hebben het nog niet kunnen krijgen, al weten ze maar al te goed wat ze hier kunnen vinden. IK KAN HET ZIEN, WANNEER ZE ’S NACHTS NAAR BOVEN KOMEN EN LANGS DE HEKKEN DWALEN EN MET HUN ZAKLAMPEN NAAR BINNEN SCHIJNEN, TUSSEN DE SPIJLEN EN OVER DE OPRIT, EN WANNEER DE HELE WERELD EVEN DE BLIK AFWENDT. MAAR ZE ZULLEN ME NIET KRIJGEN. ZE ZULLEN ME NIET KRIJGEN. ZE ZULLEN –

Excuses, excuses. Dat geroep alweer, ik krijg er knobbels van op mijn stembanden. Grappig eigenlijk dat u net vandaag langskomt, want mijn werk is zopas voltooid. De afwerking was nog moeilijker dan ik verwacht had, met dat grafiet.

EN VIND U OOK NIET DAT KINDEREN ZO VERDOMD VEEL LAWAAI MAKEN?

Wist u overigens dat er morgen verkiezingen zijn? Ik breng m’n eigen zelfgemaakte potlood mee. MIJN EIGEN ZELFGEMAAKTE POTLOOD.

Februari 2014: ik loop voorbij onderstaand bord van Vlaams Belang.

Afbeelding

Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: