Steun een (niet-)staker
Staak je (niet) mee vandaag? Nee, zwijg maar al, het interesseert ons niet, want we blijven je graag zien.
Omdat het hele #30j-debat voorlopig grotendeels bestaat uit het over- en weerslingeren van verwijten, willen wij het anders doen. Een beetje warmte brengen, voor iedereen.
Ken je een (niet-)staker in je onmiddellijke omgeving, of heb je er eentje zien staan, buiten in de sneeuw, steun hem dan. Steek hem of haar een hart onder de riem met een van onze speciale (niet-)stakerslunchpakketten. En maak van de wereld heel even een betere plaats.
Stakerspakket.
Niet-stakerspakket.
Vindt u mijn inzending voor de Gedichtendag leuk, geef ‘m dan een likeje op Cobra.be. Het is nummer 287, je vindt het tussen de talloze andere gedichten over hij-zij-zo-alleen en was-ik-maar-dood. Als ik genoeg stemmen krijg, beloof ik dat te investeren in een schrijfcursus en/of een rode Porsche. Bedankt!
Een kwestie van prioriteiten
Het is al laat maar mijn besluit staat vast
Ik blijf hier staan terwijl het water wast
Mijn bast vol haar mijn huid van schors
Mijn borst vol mos mijn forse snor
(Net als de meerderheid verhard ik bij tegenslag. Ik sta geworteld in diep water)
Mijn rechte rug mijn redzaamheid
Mijn luide ruis mijn nijverheid
Mijn gladde hars mijn takkendracht
Mijn welvaartsstaat mijn overdracht
MIJN DOOR EIKELS GEWAARBORGDE KAPITAALKRACHT
(En het water stijgt)
Mijn groot gelijk, onbuigzaamheid
Mijn toerental, welsprekendheid
Mijn hoge spel mijn razernij
Mijn rotte frank mijn eenzaamheid
Mijn vaderland de overkant
HET GRAS DAT IK TEDER ZOU BETREDEN ALS IK DAT HAD GEKUND
(De regenval mijn tranendal
Alles drijft voorbij)
Mijn stramme arm een kikkerdam
Mijn harendak een waterval
Het is al laat en ik had een droom
Ik blijf hier staan tot ik overstroom
Gisteren ging ik vissen
Ik beken: ik wil helemaal nergens heen
klik op de afbeelding voor groter formaat
De begrafenis van Kim Jong-Il *****
Altijd opletten voor kleine mannetjes met grote ideeën. In een tijd waarin hele continenten roepen om democratie, toont De Vader Van Alle Koreanen (postuum!) nog eens hoe het moet.
Door onze gastrecensent Bart Steenhaut
Wijlen Kim Jong-Il behoorde, net als de Iraanse president Mahmoed Ahmadinejad en de Russische neotsaar Vladimir Poetin, tot het selecte groepje sterke leiders dat gelooft dat een spectaculair uitgebouwde personencultus de kracht heeft om een volk te verenigen. Diezelfde attitude straalde dan ook van zijn staatsbegrafenis af.
Het megaportret blijft een wereldhit.
Snufjes voor samenhorigheid
Met zijn begrafenisstoet grossierde De Grootste Man Die Ooit Geleefd Heeft niet in slogans of goedkoop sentiment, maar creëerde hij voor een publiek van 200.000 man een gevoel van samenhorigheid dat authentiek en gemeend aanvoelde. Daar had hij zelfs fijne snufjes voor ontwikkeld. Zo waren de rouwenden langs de straten waar de kist zou langskomen uitgedost in dezelfde militaire uitrusting, soms zelfs met een bijpassend vuurwapen. Het is zag er niet alleen spectaculair uit, het droeg ook bij tot de sfeer op het plein.
Opmerkelijk trouwens hoe De Zon Van Het Socialisme zijn begrafenis had opgevat. Het eerste kwartier alleen al zag er spectaculairder uit dan de laatste groet bij de meeste andere overledenen. Het megaportret blijft een wereldhit, net als de synchroon marcherende soldaten. Het zag er prachtig uit, en zo klonk het ook. De reactie liet zich raden: het duurde niet lang of ook de achterste rij van de ontzaglijke mensenmassa veerde recht.
De rouwenden waren uitgedost in een militair uniform met bijpassend vuurwapen. Het zag er niet alleen spectaculair uit, het droeg ook bij tot de sfeer op het plein.
Imposante hattrick
In de laatste rechte lijn naar de begraafplaats stak wijlen De Zoon Van De 21e Eeuw nog een tandje bij, wat leidde tot complete hysterie. “Hoe kon je ons verlaten? Hoe moet het nu met ons verder?!” scandeerde de uitzinnige massa terwijl de langverwachte lijkwagen eindelijk voorbij gleed.
Ook hier pakte hij het weer anders aan dan andere dode leiders: het publiek werd bedolven onder kilo’s georkestreerde sneeuwval. “Hoe kan het ook anders dan dat de hemel huilt; er is een nationale ramp gebeurd”, zo citeerde de Noord-Koreaanse staatstelevisie een soldaat.Het was niet meteen de meest creatieve vondst van De Grote Leider deze namiddag, maar live wél het laatste luik van een imposante hattrick.
De reactie liet zich raden: het duurde niet lang of ook de achterste rij van de ontzaglijke mensenmassa veerde recht.
Grote Emoties
Goed, Kim Jong-Il schuwde de grote emoties niet. Op zijn begrafenis is elke traan dan ook een waterval en elke beweging Een Gebaar. Maar de emoties zijn gemeend en het sentiment oprecht.
Een passage in Europa zit er niet meer in - Hij Die Verscheen Uit Het Licht Van Zon En Maan zat bij het ter perse gaan veilig en wel onder de zoden – maar wie in Pyonyang van de partij was kan er wel weer even tegen. En aangezien sommige internationale waarnemers voorspellen dat Kim Jong-Un de lijn van zijn vader zal doortrekken, valt er met een beetje geluk nog wel een verrassing uit de lucht.
Bart Steenhaut is coördinator pop bij De Morgen.
Als de aanslag in Luik één ding duidelijk heeft gemaakt, dan is het wel dit: dat alle gewelddaden in onze samenleving door allochtonen begaan worden.
Mohamad-Al-Dutroux, openlijk van Saoedische origine.
Compleet irrationele woede-uitbarstingen, zonderlingen die hun frustratie botvieren op onschuldigen en individuele perverten waarvan niemand het ooit verwacht had: het zijn duidelijk allemaal en zonder uitzondering buitenlanders. Dat leren sociaalnetwerksites ons daags na de aanslag in Luik.
Nordine Amrani, de Luikenaar van Marokkaanse afkomst die gisteren 4 mensen doodde (waaronder zichzelf) en er 123 verwondde, is maar de laatste in een trieste rij. De Saoediër Mohamad Al-Dutroux, de Zuid-Koreaan Kim De Gelder, de Jamaicaan Ronald “Ronny” Janssen… hoewel hun motieven compleet verschillend zijn, is de rode draad duidelijk: hun buitenlandse afkomst.
De Zuid-Koreaanse lone wolf Kim De Gelder.
Wat een complexe zaak zou kunnen lijken, is dat gelukkig allerminst, zo leert grondige analyse door autoriteiten in hun vakgebied. “Dat ze hun volledig onvoorspelbare gang konden gaan, is grotendeels te wijten aan de vrijheid die ze hier krijgen van het lakse gerecht en die ze niet genieten in het thuisland waar ze beter naar zouden terugkeren”, meldden verschillende experts gisteren op kanalen als De standaard online en HLN.be.
Ook het buitenland blijft overigens kampen met aanslagen gepleegd door buitenlanders. Denk maar aan Anders Breivik, de Noorse Noor die deze zomer nog een slachtpartij aanrichtte op het eiland Utoya.
Over de man die al eens in herhaling viel
Daarnet in de trein een inval gehad voor een nieuw kortverhaal. Aangezien de kans bestaat dat dit van meet af aan presentabeler wordt dan mijn vorige pogingen, bestaat van meet af aan ook de kans dat ik ‘m integraal hierop zet. Binnen een paar weken of zo. Feest! Literaire verwachtingen!
En o, als u zich afvraagt of dat een mannetje in een ijzeren pijp is, dat daar in de linker benedenhoek op zijn gemak op een bankje zit: jup, dat is het.
Na donkere winteravonden vol schrijven van alinea’s, zomerdagen van zweten boven weerbarstige plotwendingen en uren van vertellen dat ik schrijver hoop te zijn en werk aan mijn eerste boek, is het zover. Of beter, ligt het er: een dikke zeventig pagina’s van wat hopelijk ooit meer wordt dan het kortmanuscript voor De weerman kweekt waterkers op een houten vloer. (Ja, beste diehardfans: ik heb de titel veranderd! Daar dienen werktitels immers voor: ooit worden ze vervangen door echte titels, waar niet noodzakelijk langer over nagedacht is.)
Waar het precies over gaat, vraagt u? Weleuh, alleszins niet over de economie, of over de politiek, of over vrouwen. Of misschien toch een beetje.
Zou het zover komen dat u, beste lezer, toevallig bij een uitgeverij werkt, banden hebt met gelijkaardige bevoegde instanties of gewoon volledig belangeloos interesse koestert in mijn werk (een mens zorgt er maar best voor dat hij altijd voorbereid is op het ergste): een berichtje kan wonderen doen.
Eerder weinig verrassend liet Bart De Wever gisteren in De zevende dag geen spaander heel van de begroting die de zes onderhandelende partijen zaterdagochtend presenteerden. “Geen grote catastrofe maar nog altijd een catastrofe” en “de Vlamingen zullen betalen” luidde zijn al even weinig wereldschokkende analyse die desalniettemin gretig werd opgepikt door de media.
Verschillende bronnen meldden gisterenochtend een zonsopgang.
“Begrijpelijk, maar spijtig”, zegt De standaard-ombudsman Tom Naegels. “Door de massale aandacht voor de uitspraken van De Wever raakten andere compleet voorspelbare fenomenen helemaal ondergesneeuwd. Zo kreeg de mening van de N-VA-voorzitter net geen volledige pagina in De standaard, terwijl een zonsopgang die zondagochtend nochtans veelvuldig gerapporteerd werd, niet eens een vermelding kreeg.”
“Hetzelfde lot ondergingen het feit dat de wereld nog steeds rond is en een lezer van De standaard online, die zijn reactie ondertekende met “arm Vlaanderen”. Akkoord, zij zijn misschien wel wat minder mediageniek dan een brommende oppositieleider die naar believen mag schieten op een begroting waar hij zelf geen vinger naar heeft uitgestoken, maar hun voorkomen is minstens even nieuwswaardig”.
Open VLD-voorzitter Alexander De Croo, die na jaren van doorgedreven training de kunst van het monkelen tot in de perfectie beheerst (en die luidens hardnekkige geruchten ook nog andere talenten bezit), is zelf nog het meest aangedaan van het ontslag van formateur Elio Di Rupo.
"Vier pintjes, spuitwater voor Wouter en een rode wijn voor Elio"
“Ik ging gewoon even naar de nachtwinkel en toen ik terugkwam, was iedereen weg”, vertelt hij mogelijks verbaasd (mogelijks, want van de permanent opgeheven stand van zijn wenkbrauwen valt weinig af te leiden). “Ik had na een nachtje bikkelhard onderhandelen net de bestellingen opgenomen: pintjes voor vier, een spuitwater voor Wouter en rode wijn voor Elio.”
“En ja, misschien heeft het allemaal wat langer geduurd. Elio vindt alles oké zolang hij zijn rode wijn maar krijgt, maar ik vind het als neoliberaal mijn plicht om de nachthandelaar uit te zoeken die prijs/kwaliteitgewijs het beste assortiment biedt, en waar ik mijn SUV half op de stoep kan parkeren, zodat ik recht de winkel binnen kan stappen zonder de grond te raken. Zo gaat dat nu eenmaal in een vrijemarkteconomie.”
“En zeg nu zelf, het tegendeel zou ik aan mijn achterban niet verkocht krijgen. Ik zie de krantenkoppen al: (bloklettert) DE CROO KOOPT PRIJZIGE CARA PILS BIJ DE EERSTE DE BESTE HANGMATSOCIALIST – pardonnez mon français.”
“Bon, dat was vrijdagnamiddag. Toen ik drie dagen later terug aankwam – wist ik veel dat er zoveel nachtwinkels zijn in Brussel? Normaal laat mama de inkopen doen – was de onderhandelingstafel verlaten. Een bevriende journalist wist me te vertellen dat de rest er genoeg van had gekregen en dat Elio zijn ontslag was gaan aanbieden aan de koning. Treurig, want Open-VLD wou best verder onderhandelen. Pintje?”
